Najciekawsi piłkarze ME U17 w Izraelu - cz.3

Czas szybko umyka. Minęły ponad dwa miesiące od pierwszego gwizdka na Euro U17 w Izraelu. Turniej może i poszedł w zapomnienie, ale wielu z tych graczy z pewnością nie podzieli jego losu. Bez zbędnego przedłużania zapraszam na część trzecią - ostatnią przed urlopem, ale raczej nie ostatnią w ogóle. Wciąż mam o kim pisać.

Dinamo Batumi post-Khvicha - analiza taktyczna

Tytuł co prawda zdecydowanie na wyrost, bo mówimy o graczu, który dla Dinama Batumi rozegrał ledwie 11 spotkań w ciągu niespełna dwóch miesięcy. Do mistrza Gruzji trafił w trakcie masowego exodusu piłkarzy z Rosji, zaś obecnie jest już graczem Napoli. Ten krótki okres wystarczył jednak, by odcisnąć na zespole swoje piętno.

Najciekawsi piłkarze ME U17 w Izraelu - cz.2

Zgodnie z zapowiedzią czas na kolejną część. Tym razem pod lupą znalazło się trzech graczy, w tym dwóch z jednej reprezentacji. Z każdym kolejnym obejrzanym (po raz nie wiem który) meczem uświadamiam sobie, jak długo byłbym w stanie kontynuować tę serię. Wielu graczy nie wpadło mi w oko od razu, tylko wraz z drugim, trzecim, a czasem i czwartym odtworzeniem spotkań z ich udziałem. I tak oto coraz bardziej się do nich przekonałem. W drugą stronę działa to znacznie rzadziej, w związku z czym żałuję, że doba nie trwa dłużej, gdyż na 100% braknie mi czasu, by przedstawić wszystkich graczy, których chciałbym przedstawić i którzy na przedstawienie zasługują. No ale jak to mówił pewien szkoleniowiec: step by step. Jeśli nie teraz, to może wrócą na bloga nieco później.

Najciekawsi piłkarze ME U17 w Izraelu - cz.1

Od finałowego spotkania pomiędzy Francją a Holandią, zakończonego zwycięstwem Trójkolorowych 2:1 minął już niemal miesiąc. Oranje nie wykorzystali niepowtarzalnej szansy, by zostać pierwszą w historii nacją, która sięgnęła po tytuł Mistrzów Europy do lat 17 trzy razy z rzędu. Francuzi z kolei wzięli rewanż za mecz fazy grupowej, gdzie górą była ekipa z Beneluksu, ogrywając Les Bles 3:1. Co jednak równie ważne, obie reprezentacje zaprezentowały światu, jak olbrzymi potencjał drzemie w ich roczniku 2005 (szczególnie u Francuzów). Zresztą to tyczy się nie tylko finalistów, ale i pozostałych zespołów. Bo choć styl gry większości ekip nie powalał na kolana (może poza Francuzami oraz nieodżałowaną Danią <3), to w niemal każdej znalazł się przynajmniej jeden gracz warty uwagi. I w kilku częściach postaram się jak najwięcej z nich zaprezentować.

Jurrien Timber - raport i analiza

Od pamiętnego półfinału Ligi Mistrzów z Tottenhamem minęło już niemal 2,5 roku. Z Amsterdamu odeszło wielu graczy stanowiących o sile tamtego zespołu: zarówno tych sprowadzonych z innych klubów Eredivisie (Ziyech, Schone), jak i piłkarzy, którzy przeszli przez akademię Joden (Frenkie De Jong, Dolberg) bądź też byli w niej od samego początku swojej przygody z futbolem (Veltman, De Ligt, Van De Beek). Dziś Ajax wciąż jest w Champions League. Obecną edycję zaczął z przytupem, demolując w Lizbonie Sporting. Podobnego rozpędu nabrali w lidze, aplikując po kilka bramek każdemu, kto się napatoczy. I w dalszym ciągu imponują stylem, a istotnymi postaciami w zespole stają się kolejni wychowankowie z Ryanem Gravenberchem, Devyne Renschem i Jurrienem Timberem na czele. Dziś spróbuję przedstawić sylwetkę ostatniego z tego tercetu.

Life After Death

Coś, czego nikt nie dopuszczał do siebie chyba nawet rok temu, kiedy Leo Messi poprzez osławiony "burofax" ogłaszał chęć odejścia z klubu, stało się faktem. Najlepszy piłkarz na świecie żegna się z Barceloną. Żegna się w sposób, którego nikt - ani my, ani pewnie sam Argentyńczyk - się nie spodziewał. Bez "pompy", bez kibiców, bez ostatniego występu w koszulce Dumy Katalonii... Bez kontraktu. Historia tego co nastąpiło w ciągu ostatnich kilku(nastu) dni wydaje się totalnie abstrakcyjna i surrealistyczna, a jednak wydarzyła się naprawdę. Trudno oswoić się z myślą, że sześciokrotnego zdobywcy Złotej Piłki nie będziemy już oglądać w barwach Barcy. Trzeci zespół Hiszpanii (sic!) traci na rzecz wicemistrza Francji (sic!!) swój symbol, gracza kojarzonego z największymi sukcesami w swojej klubowej historii i zawodnika, który bijąc wszelakie rekordy złotymi zgłoskami zapisał się na kartach encyklopedii pt. Piłka Nożna. 

Analiza zbiorowa U23

Kwarantanna domowa stała się dla mnie katalizatorem do działania. Jednakże przy braku futbolu "na bieżąco" nie miałem specjalnie pomysłu, jakiego grajka bądź jaki mecz wziąć na tapet. Po niezbyt długich przemyśleniach doszedłem do wniosku, że przedstawię pokrótce kilku wybranych przez siebie zawodników, o których nie jest jeszcze bardzo głośno, których styl gry bardzo mi się podoba i których oglądałem dostatecznie często, by mieć o nich wyrobioną opinię (lub który spełnia choć jeden z tych trzech "warunków"). Zatem bez zbędnego przedłużania przejdźmy do rzeczy.

Barcelona 18/19 - (niby) analiza, (niby) podsumowanie cz.2 i Barcelona 19/20

Mam nieodparte wrażenie, że sporo pominąłem przy podsumowaniu. Że kwestii czysto sportowych i taktycznych jest więcej do poruszenia. Bez przydługiego wstępu spróbuję od razu przejść do rzeczy.

Barcelona 2018/19 - (niby) podsumowanie

O ile po pierwszym sezonie można było (a nawet należało) wstrzymać się z osądami i oceną pracy Valverde, rozliczaniem go, o tyle pełne dwa sezon dostarczyły na tyle materiału poglądowego, by dokonać podsumowania jego kadencji w klubie. W porównaniu do punktowej rozpiski, którą przygotowałem rok temu, pewne kwestie uległy wykrystalizowaniu, pewne zaś mniejszej lub większej zmianie. A tym, co zmianie (niestety) nie uległo, jest kolejna kompromitująca porażka w dwumeczu Ligi Mistrzów, która notabene pchnęła (bo raczej nie natchnęła) mnie do przelania na papier (a potem na "wirtualny papier") swoich myśli, wniosków i obserwacji. Przy czym wszystkie negatywne emocje z wtorkowego wieczoru zdążyły się już ulotnić, więc tekst powstaje "na chłodno".

Transfery i transferowe przymiarki graczy U23, lato 2018 (stan na: 11.07.2018)

Sezon 2017/18 dobiegł końca. No chyba, że wliczamy do niego mundial, wówczas formalnie zamknie się za około miesiąc. Tymczasem rozpoczęło się gorące lato - nie tylko za oknem, ale i - jak zwykle - na rynku transferowym. Rzecz jasna z racji charakteru niniejszego bloga, nie mam zamiaru opowiadać tutaj o każdym transferze. Skupię się natomiast na przedstawieniu sylwetek kilku młodszych graczy, którzy zmienili już klub, lada moment go zmienią bądź których nazwisko intensywnie przewija się w kontekście wzmocnienia danych klubów. Generalnie chciałem się ograniczyć do zawodników U21 (a więc rocznik 97 i młodsi), ale że niewielu takowych zmieniło kluby (a przynajmniej takowych, których sam znam i byłbym w stanie opisać) to umowną granicę przesunąłem o dwa lata (rocznik 95 i młodsi). W miarę możliwości niniejszy post będzie aktualizowany aż do zamknięcia okienka, ewentualnie podzielę go na kilka części. Więc jeśli chciałbyś się szybko dowiedzieć czegoś o Twoim nowym zawodniku, to dobrze trafiłeś. Aha, mowa będzie wyłącznie o graczach zmieniających kluby w obrębie Europy. Jeśli ktoś czyta tego bloga od... odkąd zacząłem go poważniej prowadzić, to wie, że nie zajmuję się piłkarzami z innych kontynentów.

Barcelona 2017/18 - podsumowanie

Pierwszy sezon Ernesto Valverde za sterami Barcelony dobiegł końca. W zasadzie nie sposób jednoznacznie ustalić, czy można uznać go za udany, czy też nie. Na ogólną ocenę pracy byłego szkoleniowca Athleticu rzutuje mnóstwo czynników - tych niezależnych od niego, jak i tych, na które miał wpływ (pośrednio lub bezpośrednio). Tym samym, ostateczny werdykt determinuje punkt odniesienia, który dla każdego kibica mógł być inny. Jeśli największą wagę przykładałeś do pewnego zwycięstwa na krajowym podwórku, masz prawo czuć się ukontentowany. Jeśli zaś liczyłeś na przełamanie hegemonii Realu w Lidze Mistrzów, możesz ten sezon uznać za kompletnie nieudany. Jeśli notę wystawiasz na bazie oczekiwań przedsezonowych, kiedy klub stracił Neymara, a jego (jak się wydawało) następca natychmiast wypadł z powodu kontuzji, to prawdopodobnie ocenisz dokonania zespołu lepiej, niż gdybyś zrobił to licząc od lutego, kiedy Valverde miał komfortową sytuację kadrową, z Coutinho i powracającym do zdrowia Dembele na czele. Biorąc te wszystkie zmienne pod uwagę, postaram się wynotować najważniejsze plusy i minusy pierwszego roku pracy Valverde na Camp Nou.

Ręce, które wyLuchą?

Po trzech owocnych latach era Luisa Enrique na stanowisko szkoleniowca Barcelony dobiegła końca. Lucho zapisał się złotymi zgłoskami na kartach klubowej historii, zdobywając tryplet w swoim pierwszym sezonie, acz dla części kibiców zostanie zapamiętany przez pryzmat ostatniego sezonu, w którym Duma Katalonii zdobyła jedynie Puchar Hiszpanii. W Lidze Mistrzów musiała uznać wyższość Juventusu, natomiast Primera Division padło łupem Realu. Co więcej, powszechnie (i wcale nie wziętym znikąd) stawianym zarzutem wobec byłego już szkoleniowca zespołu z Katalonii było „wykastrowanie” charakterystycznego, zakorzenionego tu m.in. przez Johana Cruyffa czy Pepa Guardiolę stylu gry na rzecz bardziej pragmatycznego futbolu. Dla romantycznej części Cules zatrudnienie Ernesto Valverde, Cruyffisty z krwi i kości, miało więc zwiastować powrót do pielęgnowanych tutaj wartości.

Najciekawsza jedenastka ME U19 w Gruzji

Ostatni z serii wiosenno-letnich turniejów młodzieżowych za nami. Trofeum dla najlepsze drużyny Starego Kontynentu do lat 19 przywieźli z Gruzji Anglicy, którzy w finale pokonali Portugalczyków 2:1. Tym samym Synowie Albionu skompletowali duet triumfów, gdyż wcześniej sięgnęli po tytuł Mistrzów Świata do lat 20. Co więcej, na ME U21 dotarli do półfinału, gdzie dopiero po rzutach karnych odpadli z Niemcami, zaś także po serii jedenastek przegrali finał ME U17 (tracąc zresztą gola na 2:2 dosłownie w ostatnich sekundach meczu). Na dokładkę zwyciężyli w corocznym turnieju w Toulonie. Z pewnością więc w kraju mogą być zadowoleni z wyników (i stylu gry) swoich reprezentacji juniorskich.

Jesteś Ajaxem, Appie

Piłka nożna była mi bliska od zawsze. Pamiętam, choć trochę jak przez mgłę, MŚ 98' we Francji, pamiętam finał Ligi Mistrzów Bayern - Manchester (wstyd się przyznać, ale nie obejrzałem go do końca, bo rodzice kazali iść spać), pamiętam popisy Francesco Toldo przeciwko Holendrom na Euro 2000, pamiętam również mundial w Korei i Japonii oraz mecz Polaków z gospodarzami, oglądany u kolegi wraz z jego ojcem, który wypalił w jego trakcie chyba z paczkę papierosów, a wyrzucił z siebie więcej przekleństw niż fajek w tym opakowaniu. Do dziś nic się nie zmieniło. Futbol jest w zasadzie integralną częścią mojego życia, czego najlepszym przykładem (no dobra, nie najlepszym, bo za często tu nie dodaję nowych postów) jest niniejszy blog. Każdą wolną chwilę przeznaczam na mecz. Czasem zwykły sparing, czasem spotkanie Barcelony, Ajaxu czy Dinama, czasem jakiś turniej młodzieżowy, innym razem zaś nadrabiam jakiś pojedynek z bliższej lub dalszej przeszłości. Wbrew pozorom, są jednak sytuacje, kiedy nawet u mnie piłka nożna schodzi na dalszy plan, a to, co się w tym światku wówczas dzieje, przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. 

Najciekawsza jedenastka ME U21 w Polsce

Nie ukrywam, że spośród wszystkich imprez młodzieżowych w 2017 roku, akurat Mistrzostwa Europy U21, obok Mistrzostw Świata U20, były imprezą, na którą czekałem z pewną obojętnością. Wynikało to stąd, iż mnóstwo piłkarzy, biorących udział w tym turnieju, zwyczajnie znałem już, lepiej lub gorzej, od pewnego czasu. Toteż i poziom mojej ekscytacji oscylował gdzieś w okolicach środka skali (no, może ciut wyżej). Paradoksalnie jednak, cały turniej obejrzałem od A do Z, nie pomijając choćby jednego spotkania (choć niektóre z różnych względów oglądałem z odtworzenia), czego wcześniej nigdy nie udało mi się zrealizować. Euro zainaugurował mecz Szwedów z Anglikami w Kielcach, a zakończył pojedynek... Czechów z Danią w Tychach. Ok, zakończył dla mnie, gdyż tego starcia nie udało mi się zobaczyć na żywo i nadrobiłem je dopiero po finale.  A w nim Niemcy dość niespodziewanie (żeby nie powiedzieć sensacyjnie) pokonali murowanych kandydatów do mistrzostwa, Hiszpanów, 1:0. 

Najciekawsza jedenastka ME U17 w Chorwacji

Pierwszy z serii czterech turniejów młodzieżowych za nami. Najlepszą drużyną Starego Kontynentu zostali Hiszpanie, ubiegłoroczni finaliści z Azerbejdżanu (choć oczywiście w zupełnie innym zestawieniu personalnym z wyjątkiem Abela Ruiza). Podopieczni Santiego Denii w regulaminowym czasie gry zremisowali z reprezentacją Anglii 2:2 po niezwykle dramatycznym meczu, by losy tytułu rozstrzygnąć na swoją korzyść rzutami karnymi - podobnie jak w półfinale z Niemcami. Tym samym La Roja została po raz dziewiąty w historii mistrzem w tej kategorii wiekowej (wliczając sukcesy z ME U16, poprzedzających turnieje dla drużyn under 17) i pod tym względem jest liderem wszech czasów.

El Clasico dla Barcelony (analiza taktyczna)

Do niedzielnego starcia to gospodarze z Madrytu przystępowali w roli faworyta. Barcelona w ostatnich ligowych potyczkach grała w kratkę. Podopieczni Luisa Enrique stracili nie tylko sporo punktów, ale i Neymara, który spotkanie z Malagą skończył z czerwoną kartką, eliminującą go z Klasyku. Do tego Duma Katalonii w dość słabym stylu pożegnała się z Ligą Mistrzów, odpadając z Juventusem bez choćby jednej zdobytej bramki. Zinedine Zidane miał więcej problemów personalnych, szczególnie w defensywie. Wykluczony był występ Pepe oraz Raphaela Varane'a. Ponadto do ostatnich chwil ważyły się losy występu Garetha Bale'a. Z drugiej strony, mimo kłopotów kadrowych, Los Blancos w lidze szli jak burza. Ostatni raz przegrali w La Liga dwa miesiące wcześniej, w zaległym spotkaniu z Valencią. Później potknęli się jedynie dwukrotnie, remisując kolejno z Las Palmas i z Atletico w derbach stolicy. Nic więc dziwnego, że więcej szans na zwycięstwo dawano Realowi.

Producent gwiazd

Myśląc o najlepszych akademiach na globie w pierwszej kolejności z pewnością większość z nas wymieniłaby FC Barcelonę, Ajax, Benfikę, Sporting, Real, może Anderlecht czy brazylijski Santos. Mało kto zwróciłby uwagę na Bałkany, gdzie swoje diamenty szlifują Crvena Zvezda, Partizan i, przede wszystkim, Dinamo. To właśnie klub z Zagrzebia wypuścił w ostatnich latach w świat grono zawodników, którzy obecnie pełnią istotną rolę w swoich klubach – i co warto podkreślić, nie byle jakich klubach. Na tym jednak Modri nie zamierzają poprzestać.

Kasper Dolberg vs FC Kopenhaga (9.03.2017)

Bohater dzisiejszej analizy na dobrą sprawę zasługiwał na nią już od sierpnia czy września, kiedy zaczął zachwycać Holandię i Europę swoją grą oraz bramkami. A to wszystko działo się przed jego 19. urodzinami. Ajax po oddaniu Arkadiusza Milika do Napoli zdecydował się postawić na chłopaka sprowadzonego rok wcześniej za "drobne" (niespełna 300 tys. euro) z duńskiego Silkeborga i niczego nie stracił na tej dość ryzykownej decyzji. Na dzień dzisiejszy Kasper Dolberg, bo o nim mowa, jest jednym z najciekawszych napastników młodego pokolenia i zdążył już zwrócić na siebie uwagę wielu uznanych klubów z Europy. 

PSG Unaia Emery'ego - analiza taktyczna

Pierwsze mecze 1/8 finału Champions League coraz bliżej. Los po raz kolejny skojarzył Barcelonę z Paris Saint-Germain. Tym razem jednak będzie to o tyle wyjątkowy pojedynek, że na ławce Paryżan zasiądzie Unai Emery – człowiek, któremu Duma Katalonii wybitnie nie leży. Jako szkoleniowiec Almerii, Valencii, Spartaka Moskwa i Sevilli wygrał z tym przeciwnikiem zaledwie raz – w 7. kolejce poprzedniego sezonu La Liga, kiedy prowadzona przez niego Sevilla pokonała na własnym stadionie Katalończyków 2:1. Tamten mecz zapewne doskonale pamięta Grzegorz Krychowiak, który podobnie jak Emery po zeszłorocznych Mistrzostwach Europy zamienił słoneczną Andaluzję na europejską stolicę mody. Szanse na występ przeciwko Barcelonie ma jednak znikome.