W lecie Juventus stracił trójkę niezwykle istotnych graczy. Z Turynu odeszli Andrea Pirlo, Arturo Vidal i Carlos Tevez. Pierwszą dwójkę zastąpiono Hernanesem oraz Samim Khedirą, a także wykupiono z Udinese Roberto Pereyrę. W miejsce Argentyńczyka (oraz rezerwowego Fernando Llorente) Massimiliano Allegri otrzymał Simone Zazę, Mario Mandzukica oraz przede wszystkim Paulo Dybalę. Za 22-letniego rodaka Teveza Juve zapłaci Palermo w kilku ratach sumę 32 mln euro. Prezydent Palermo, Maurizio Zamparini zapowiadał w przeszłości, że jego były już podopieczny w niedługim czasie wskoczy na poziom Leo Messiego czy Cristiano Ronaldo. Jak na razie systematycznie buduje swoją pozycję zarówno w klubie z Turynu, gdzie z każdym kolejnym meczem staje się coraz ważniejszym zawodnikiem, jak i w reprezentacji (tegoroczny debiut i trzy mecze na koncie). Kolejnym - trudnym zresztą - testem jakości Argentyńczyka o polskich korzeniach było niedzielne starcie z Fiorentiną. O tym, jak sobie poradził w dalszej części.
Z reguły jeśli już obserwuję mecz Paryżan, całą swoją uwagę skupiam na Marco Verrattim. W hicie Ligue 1 z Olympique Lyon włoski pomocnik wracający do kadry meczowej po kontuzji zasiadł jeszcze na ławce rezerwowych. Jego miejsce w wyjściowej jedenastce zajął Adrien Rabiot. Ten niezwykle utalentowany 20-letni pomocnik w pierwszej fazie sezonu miał problemy z regularną grą, co natychmiast poskutkowało pojawieniem się plotek (?) o rzekomej (bądź nie) chęci zmiany klubu w zimowym okienku transferowym i zainteresowaniu ze strony kilku brytyjskich klubów. Rabiot po cichu liczy, że cotygodniowe występy pomogą mu znaleźć się w kadrze Fancji ma ME. Początkowo nie mógł na to liczyć w Paryżu. Obecnie sytuacja – m.in. wobec kontuzji Verrattiego – odwróciła się do góry nogami. Adrien zaliczył dziewięć kolejnych występów od pierwszej minuty, w tym niedzielny z Lyonem. O tym jak wypadł poniżej.
Barcelona przed ostatnią kolejką Ligi Mistrzów awans miała już w kieszeni, więc do Leverkusen Luis Enrique zabrał kilku graczy z rezerw. Jednym z nich był Sergi Samper. Dla tego 20-latka nie był to wcale debiut w najważniejszych klubowych rozgrywkach na świecie. Rok temu wystąpił w barwach Dumy Katalonii w spotkaniu z APOELem Nikozja, zostawiając zresztą po sobie dobre wrażenie, a w poprzedniej kolejce przeciwko Romie pojawił się na murawie w drugiej części gry. Tym razem został rzucony na jeszcze głębszą wodę. Drużyna Rogera Schmidta wciąż miała realne szanse na udział w fazie pucharowej, stąd pojedynek z niemieckim klubem można uznać za świetny poligon doświadczalny dla wszystkich młodych graczy Barcelony.
Odświeżyłem sobie mecz z połowy ubiegłego miesiąca, na który ostrzyłem zęby. I nie zawiodłem się - były czerwone kartki, rzuty karne, dużo technicznej piłki, ale i walki wręcz, comeback gospodarzy, dramatyczna końcówka ze słupkami i poprzeczkami, pięć goli oraz mnóstwo talentów do obserwowania. Mowa (oczywiście) o meczu młodzieżówek Chorwacja - Hiszpania. Wybór komu się przyjrzeć nie należał do najłatwiejszych. Zadecydowała... sympatia. Uwielbiam Mateo i nie mogłem nie skorzystać z okazji, by przyjrzeć się jego grze na tle najlepszych rówieśników (nieco uogólniając, gdyż w barwach La Rojtia występują też gracze poniżej 21 roku życia) w Europie.
Barcelona B znalazła się w najgorszym położeniu od sezonu 07/08, który zaczynała pod wodzą Pepa Guardioli na czwartym szczeblu rozgrywkowym. Ostatni raz grała w Segunda B (trzecia liga) w kampanii 09/10, skąd klub do Segunda Division wprowadził nie kto inny jak Luis Enrique. Obecny rok z debiutującym na ławce trenerskiej Gerardem Lopezem druga drużyna Dumy Katalonii rozpoczęła fatalnie. Na chwilę obecną zajmuje zaledwie 15. miejsce w 20-zespołowej Segunda B z zaledwie 13 punktami i 8 zdobytymi bramkami po 12 kolejkach ligowych. W niedzielę nic się nie zmieniło - porażka u siebie 0:1 z ostatnim w tabeli Llosetense obrazuje stan, w jakim znajdują się "rezerwy". Na Mini Estadi moje oczy skierowane były przede wszystkim w kierunku Alejandro Grimaldo. Czy mimo kompromitującej porażki o jego występie można powiedzieć coś pozytywnego?
Jak co niedzielę miałem spory dylemat na którym klubie skupić swoją uwagę. Między 14:30 a 15:30 swoje mecze rozgrywały Dinamo Zagrzeb, Anderlecht, Ajax, Sassuolo czy Borussia Dortmund. Szalenie trudny wybór rozstrzygnąłem mało obiektywnie - przez osobiste sympatie. Tym samym "wybrałem" się na belgijski klasyk, by ponownie zobaczyć jak radzi sobie Youri Tielemans. Jeden z kandydatów do zdobycia nagrody Golden Boy'a przyznawanej najlepszemu zawodnikowi do lat 21 za dany rok kalendarzowy zanotował pełne 90 minut, ale jego Anderlecht przegrał ze Standardem 1:0 po bardzo emocjonującym spotkaniu. Oto jak poradził sobie Youri.
Tak się złożyło, że tego chłopaka widziałem częściej przed pomysłem pisania o utalentowanych graczach z całej Europy niż gdy już się zabrałem za jego realizację. Mówi się o nim, że to kolejne złote dziecko chorwackiego futbolu i zarazem materiał na kolejnego wysokiej klasy pomocnika. Jak do tej pory osobiście się o tym nie przekonałem. Każde obejrzane spotkanie z udziałem Andriji Balica (a było ich łącznie 5-6) niosło ze sobą spore rozczarowanie. Nie dostrzegałem w jego grze niczego, co pozwoliłoby mi uwierzyć w jego olbrzymi ponoć talent i zrozumieć zainteresowanie tym 18-latkiem ze strony Ajaxu, Tottenhamu czy Borussii Dortmund. A takowy z pewnością posiada, skoro występował we wszystkich juniorskich reprezentacjach kraju począwszy od U14. Czy jego występ przeciwko NK Osijek zmusił mnie do zweryfikowania opinii?
